2. كشورهاي حوزه رود اردن در یادداشت های شما ذخیره شد. توجه داشته باشید که یادداشت ها موقت بوده وبعداز خروج شما حذف خواهد شد.

2. كشورهاي حوزه رود اردن

دومين منطقه بحراني در خاورميانه، حوزه رود اردن است. اين رود، سياسي ترين رود منطقه است كه در بهره برداري مشترك از آن اختلافات قابل ملاحظه اي وجود دارد. رژيم اشغالگر قدس با بهره برداري ناعادلانه از آب در اين منطقه بر بحران آب دامن مي زند. براي نمونه:
«با تأسيس شهرك هاي يهودي نشين در كرانه باختري رود اردن، حق آب در سرزمين هاي اشغالي مطرح شد و اين حق متعلق به كسي است كه قوي تر است. فلسطينيان ساكن در اين منطقه از حفر چاه هاي جديد منع شدند و افزون بر آن، قبل از جنگ سال 1976 تقريبا يك سوم اراضي كرانه باختري به وسيله كشاورزان عرب آبياري مي شد و از سال 1371 اين رقم به 4 درصد رسيده است و از همه مهم تر، صد هزار سكنه شهرك هاي يهودي نشين سالانه 26 ميليارد و 400 ميليون گالن آب مصرف مي كنند كه بخش عمده اي از اين آب صرف پركردن استخرهاي شنا مي شود. اين در حالي است كه يك ميليون عرب ساكن در اين منطقه بايد 36 ميليارد گالن آب مصرف كنند».1
با اين حال، بحراني ترين كشور منطقه از نظر آب، اردن است. منابع آب اين كشور به هيچ وجه وضعيت مناسبي ندارند و اردن بر هيچ رودخانه عمده اي كنترل ندارد؛ زيرا رود اردن كه بخشي از مرز مشترك اين كشور با فلسطين اشغالي را تشكيل مي دهد، بيش تر از كوه هاي لبنان، شمال فلسطين اشغالي و ارتفاعات سوريه سرچشمه مي گيرد، به همين دليل بيش تر آب آن در قسمت هاي بالادست رودخانه مصرف مي شود و اردن تنها مي تواند بر انشعاب اين رودخانه (رودخانه يرموك) تكيه كند كه آن هم مورد نظر سوريه و رژيم اشغالگر قدس است. اين رژيم بر اين عقيده است كه هر چقدر اردن آب بيش تري از اين رود به دست آورد، به همان اندازه امكان بهره برداري اسراييل از آب اين رودخانه كاهش مي يابد و از اين رو، تلاش هاي 40 ساله اردن براي بهره برداري از رود اردن و ايجاد سد الوحده را خنثي كرده است. حتّي در سال 1967 سد مشترك اردن و سوريه را بر روي رودخانه يرموك مورد هدف توپخانه قرار داد. به همين دليل، اردن با مشكلات آبي فراواني روبه رو است. در تابستان ها در اردن قطع آب وجود دارد و شهروندان اردني از اين بابت در رنج هستند. جيره بندي آب در اَمّان يكي از واقعيت هاي پذيرفته شده به شمار مي آيد. آب آشاميدني مورد نياز مردم هفته اي 2 يا 3 مرتبه به وسيله پمپ به تانكرهاي فلزي مستقر بر روي پشت بام ها فرستاده مي شود و پيش بيني مي شود، با رشد 8/3 درصدي جمعيت اين كشور در سال هاي آتي، فشار وارده بر استفاده از منابع آب تسريع و بحران در اين كشور شديدتر شود.2
بنابراين، به نظر مي رسد بحران آب در اين منطقه به يك مسئله سياسي تبديل شده است.