// مقاله / دين و زندگي (1)

دين و زندگي (1) در یادداشت های شما ذخیره شد. توجه داشته باشید که یادداشت ها موقت بوده وبعداز خروج شما حذف خواهد شد.

دين و زندگي (1)


// اوقات فراغت

كوثر رضايي
كارشناسان مديريت و دستاندركاران امور تربيتي، اوقات فراغت را از يك سو مناسب ترين بستر براي رشد و شكوفايي استعدادهاي گوناگون و از سوي ديگر، زمينهساز بسياري از انحراف ها و بزهكاري ها دانسته اند.
اين كاركرد دوگانه، از شيوه گذران اين اوقات و بهرهگيري از آن، اثرپذير است. از ديگر امور زيربنايي در مديريت اوقات فراغت، درك درست از اوقات فراغت است. تصور برخي افراد و خانواده ها از اوقات فراغت بسيار سطحي است؛ آنان اوقات فراغت را فرصت هاي بيكاري به معناي بيهودهگذراني و سرگرمي هاي بي حاصل مي پندارند. اين برداشت از اوقات فراغت، زمينهساز ركود و فساد است؛ زيرا سكون و بي حركتي سبب ركود و در پي آن فساد است، چنانكه اگر آب در يك جا بي حركت بماند، فاسد و لجنزار مي شود.
مفهوم درست اوقات فراغت، مشغول شدن به فعاليت هاي خودجوش و دلخواه است؛ فعاليت هايي كه دو ويژگي اصلي آنها آزادي و تنوع است. اوقات فراغت به اين مفهوم، جزو غني ترين و پرسود ترين اوقات زندگي انسان است كه نيازهاي دروني او را برآورده مي سازد و وي را به خودسازي و خودشناسي هدايت مي كند.
در فرهنگ اسلامي انسان به وقتشناسي سفارش شده است و اينكه زمان مناسب هر كار را تشخيص دهد و در فعاليت هاي مختلف همه جوانب شخصيت خود را در نظر گيرد. كار و تلاشش به اندازه و عبادت و ارتباطش با خدا نيز به جا باشد. ساعت هايي را هم به ارتباط با مردم اختصاص دهد، نه اينكه كار و تلاش او را از ياد خدا يا حضور در اجتماع مسلمانان بازدارد. خداوند در قرآن كريم مي فرمايد:
اي كساني كه ايمان آورده ايد هنگامي كه نداي نماز جمعه را شنيديد، به سوي ذكر خدا بشتابيد و خريد و فروش را رها كنيد كه براي شما بهتر است اگر بدانيد. (جمعه: 9)
مسلمان واقعي، قدر بهترين سرمايه اي را كه در اختيارش گذاشته شده؛ يعني عمر خود را مي داند و هيچ گاه آن را بيهوده هدر نمي دهد، چه رسد كه آن را در امور ناپسند صرف كند. رسول خدا(ص) در سفارش هاي خود به ابوذر غفاري مي فرمايد: «اي ابوذر! در صرف كردن عمرت از صرف كردن دينار و درهم بخيل تر باش و آن را به رايگان از دست مده».1
بعد از شناخت ارزش وقت و عمر، لازم است اموري را كه پرداختن به آنها سبب رشد هماهنگ و متعادل جنبه هاي وجود فرد مي شود، شناخت؛ چراكه افراط يا تفريط در هر يك از اين جنبه هاي وجودي، انسان را از مسير سعادت و فضيلت دور مي سازد. براي اين منظور، بهتر است انسان از الگوهاي الهي كه صاحب علم و حكمت كامل و بلكه منبع آن هستند، پيروي كند. در فرهنگ اسلام و آموزه هاي الهي چيزي باارزش تر از دانش و معرفت نيست. دانش آميخته با حلم، زيباترين زيوري است كه جوان مسلمان مي تواند خود را با آن بيارايد و فرصت هاي خود را بارور سازد.
امام صادق(ع) فرمود:
دوست ندارم جواني از شما را ببينم، مگر اينكه در دو حالت صبح كند: يا دانشمند باشد و يا دانشآموز. پس اگر در هيچيك از اين دو حال نبود، كمكاري و كوتاهي كرده و عمر خود را تباه ساخته و گناهكار است و نتيجه كارش، عذاب الهي خواهد بود.2
و خداوند نيز در قرآن كريم به رسول خود مي فرمايد:
همانا همراه سختي ها، آساني و آسودگي است. پس هرگاه فراغت پيدا كردي، خود را به كار ديگري مشغول كن و تنپروري و تنبلي پيشه مكن و به سوي خدا و رضاي او رغبت كن.
بنابراين، زمان هايي كه به غفلت سپري مي شوند، حسرت و غم و اندوه براي صاحبشان به بار مي آورند. عمر عزيز انسان گرانبهاتر از آن است كه به بيهودگي و غفلت بگذرد.

/// مقالات