بخش اول: شخصيت‌شناسي در یادداشت های شما ذخیره شد. توجه داشته باشید که یادداشت ها موقت بوده وبعداز خروج شما حذف خواهد شد.

بخش اول: شخصيت‌شناسي

حضرت مهدي عج الله تعالی فرجه الشریف در يك نگاه
نام: محمّد
پدر: امام حسن عسكري(ع)
مادر: نرجس
القاب: حجت، خاتم، صاحب الزّمان، قائم، منتظَر، و از همه مشهورتر مهدي.
چهره: چون ستاره درخشان، نوراني و داراي خالي سياه بر گونه راست.
زادروز: شب نيمه شعبان سال 255هـ . ق، هنگام طلوع فجر.
زادگاه: شهر سامراء.
غيبت صغري: از سنّ پنج سالگي به مدّت 69 سال.
نمايندگان: چهار نفر از شخصيّت‌هاي شيعه به نام‌هاي:
1. ابو عمرو، عثمان‌بن‌سعيد‌بن‌عمرو عمري اسدي، وكيل و نماينده پيشين امام هادي و امام عسكري(ع).
2. فرزند او، ابوجعفر، محمد‌بن عثمان‌بن سعيد، در گذشته304هـ . ق.
3.ابوالقاسم، حسين‌بن‌روح بن ابي‌بحر نوبختي، در گذشته326هـ . ق.
4. ابوالحسن علي‌بن‌محمد سمري، در گذشته329هـ . ق.
محل اقامت نامبردگان بغداد بود و تمام امور شيعيان و خواسته‌ها و نامه‌هاي آنان، به‌وسيله اين چهار نفر انجام و ردّ و بدل مي‌شد و آرامگاه آنان نيز در بغداد مشهور است.
غيبت كبري: با در گذشت چهارمين نماينده آن حضرت، از سال 329هـ .ق، غيبت كبري شد؛ و تا به هنگام فرمان الهي مبني بر اجازه ظهور و قيام آن بزرگوار، همچنان ادامه خواهد داشت.
نمـايندگان و وظـيفه مردم در دوران غيبت كبري: كسي كه فقيه خويشتن‌دار، مخالف هواي نفس، و فرمانبر امر خداوند باشد، نماينده امام زمان عج الله تعالی فرجه الشریف است و بر ديگران لازم است از او پيروي كنند؛ زيرا اين‌گونه افراد از طرف امام(ع) بر مردم حجّت‌اند و امام‌ از طرف خداوند بر آنان حجت است.
هنگام ظهور: آنگاه كه منادي حقّ از جانب آسمان ندا دهد: حقّ با آل محمّد صلی الله علیه و آله است نام مهدي بر سر زبان‌ها افتد و مردم دلباخته او شوند و از كسي جز او سخن نگويند.
محل ظهور: مكه معظمه.
محل بيعت (تعهّد مردم در پيروي از امام(ع)): مسجدالحرام، ميان ركن و مقام.
نشانه: فرشته‌اي از بالاي سر او فرياد مي‌زند: اين مهدي است او را پيروي كنيد.
يادگار انبيا: انگشتر سليمان در انگشت او، عصاي موسي در دستش و به‌طور خلاصه آنچه خوبان همه دارند، او تنها دارد.
ياران: سيصد و سيزده نفر (به عدد اصحاب بدر)، هسته مركزي زمامداري او را تشكيل مي‌دهند و در حقيقت كارگردانان اصلي قيام مهدي عج الله تعالی فرجه الشریف و كارگزاران درجه اوّل انقلاب جهاني اسلام هستند كه از اطراف جهان به دور حضرتش گرد مي‌آيند.
روش حكومتي: بر اساس قرآن و سيره پيامبر صلی الله علیه و آله و امام علي(ع).
شعاع و دامنه حكومت: سراسر جهان را فرا مي‌گيرد و زمين را از عدل و داد پر مي‌كند، در حالي كه از جور و ستم پر شده است.
مركز حكومت: مسجد كوفه، مركز خلافت و حكومت جدّ بزرگوارش علي(ع).
چگونگي پيروزي بر دشمنان: همانند پيروزي جدّ عالي‌مقامش، پيامبر اكـرم صلی الله علیه و آله ، بر كافران و مشركـان؛ خداوند پيامبر را با گـروه‌هاي منظّم هزار يا سه هزار يا پنج‌هزار نفري از فرشتگان كه از آسمان فرود آمدند و داراي نشان مخصوص بودند، مدد داد و نيز در جبهه‌هاي جنگ ياري‌اش كرد، چنان‌كه مؤمنان در حال شكست را در بدر و ديگر جبهه‌ها و روز تاريخي حنين ياري و پيروز كرد و در جنگ احزاب، رعب و وحشت را در دل كفار و مشركان انداخت.
مدت زمامداري: روايات مربوط به اهل تسنّن است در اين باره به اختلاف سخن گفته‌اند، امّا به عقيده شيعه، خدا از اين موضوع آگاه است.
وزير و معاون: عيسي(ع)از آسمان فرود مي‌آيد و به‌عنوان وزير با حضرتش همكاري مي‌كند.
بركات حكومت و رهبري او: درهاي خير و بركت از آسمان به روي مردم گشوده مي‌شود، عمرها به درازا كشد، مردم همه در رفاه و بي‌نيازي به‌سر مي‌برند، شهرها همه بر اثر آباداني و سرسبزي به هم مي‌پيوندند، چنان‌كه مسافران را به برداشتن توشه نيازي ندارند و اگر زني يا زناني تنها از مشرق به مغرب روند، كسي با آنها كاري ندارد.