// نشریه / سياحت غرب 9

خطرات بالقوه در یک فرهنگ رسانه اى در یادداشت های شما ذخیره شد. توجه داشته باشید که یادداشت ها موقت بوده وبعداز خروج شما حذف خواهد شد.

خطرات بالقوه در یک فرهنگ رسانه اى

پیامدهاى منفى اى در مدارس امروزى مشاهده شده است و مشخص شده است که این پیامدها با تعداد زیادى از برنامه هاى غلط رسانه اى ارتباط دارد. شیوع اختلالِ ناشى از کمبود توجه، مشکلات رفتارى، قابلیت هاى تحصیلى ضعیف، دشوارى هاى کلامى و مهارت هاى ضعیف حل مسأله، توسط معلمان ایالات متحده آمریکا گزارش شده است. البته سبک هاى زندگى شتابزده والدین و تغییرات اجتماعى نیز تا حدودى مسبب این پیامدهاهستند، اما مجموعه اى از تحقیقات انجام شده در زمینه برنامه هاى تلویزیونى، به وضوح نقش این رسانه جمعى را ـ با آستانه تحمل متفاوت کودکان که به طور گسترده اى نوسان دارد ـ نشان مى دهد. برنامه هاى تلویزیونى، بیش از حد ـ به ویژه در سنینى که براى رشد کلامى و بازى هاى مفید و مؤثر، تعیین کننده محسوب مى شود ـ مى تواند از چند طریق بر افکار کودکان، تأثیر منفى بگذارد:
1. سطوح بالاتر مشاهده برنامه هاى تلویزیونى، متناظر است با عملکرد تحصیلى پایین به ویژه در نمرات دروس خواندنى؛ این مسأله ممکن است به خاطر جانشین شدن تلویزیون به جاى تکالیف خواندنى و نیز تا حدودى به دلیل ماهیت بصرى و جذاب محرک باشد، چرا که مانع رشد بخش کلامى نیمکره چپ مغز مى شود.
یک مغز تورمى که به وسیله وسایل بصرى پرزرق و برق مورد استفاده قرار گرفته باشد، نمى تواند توجه لازم را براى شنیدن دقیق کلام مبذول دارد. علاوه بر این، ذهن به راحتى نسبت به هر نوع مطلبى که نیاز به پردازش عمیق داشته باشد، بى حوصله خواهد شد.
2. ماهیت محرک ممکن است برخى کودکان را براى مشکلات دقتى مستعد نماید؛ حتى گذر از رفتارهاى خشونت آمیز یا پیام هاى سکسى تحریک کننده، صداهاى بلند ناگهانى، درخشش رنگ و غیره، مانع کودک در استفاده مستقل از مغز خود مى شود. همچنان که در بازى ها، سرگرمى ها، تعامل اجتماعى و قشقرق راه انداختن ها مى توان این مسأله را دید. من با بسیارى از پدران و مادرانى که به اختلال ناشى از نقصان توجه کودکان خود پى برده اند، صحبت کرده ام؛ آن ها آشکارا به دشوارى بهبود این کمبود توجه دست یافته اند.
3. سیستم کنترل اجرایى مغز یا قشر جلویى مغز، مسؤول برنامه ریزى، سازماندهى و توالى رفتار جهت خودکنترلى، قضاوت و توجه اخلاقى مى باشد. این مراکز در دوران بچگى و نوجوانى رشد مى کنند، اما برخى تحقیقات حکایت از این دارد که برنامه هاى تلویزیونى یا بازى هاى ویدئویىِ بى روح و خسته کننده، ممکن است این بخش خاص از مغز را تنبل کرده و رشد آن را کند نماید. چنانچه ما درباره کنش و واکنش تحریک محیطى و مراحل رشد بخش پیشین مغز بیش تر بدانیم، به خطرات ناگوار قرار دادن کودکان در معرض محرکى که ممکن است تغییر ناگهانى در این سیستم حیاتى ایجاد نماید، بیش تر پى خواهیم برد.