// گزیده های معارفی / سیره

عملكرد سياه خلافت عباسي در دروره امام هادي(ع)َ

عنوانعملكرد سياه خلافت عباسي در دروره امام هادي(ع)َ
سيرهزمامداران عباسي معاصر با امام هادي(ع) با آنكه دچار ضعف و مشكلات داخلي فراواني بودند و خوشگذراني و عياشي، آنان را از كارهاي مهم باز مي‌داشت، ليكن هيچ‌گاه از علويان و حركت‌هاي آنان ـ حتي در دورترين نقاط كشور پهناور اسلامي ـ غافل نبودند. در اين ميان متوكل نسبت به آنان از همه سرسخت‌تر و كينه‌توزتر بود. ابوالفرج اصفهاني مي‌نويسد: «متوكل نسبت به فرزندان ابوطالب خيلي بدرفتار و با خشونت و تندي با آنان برخورد مي‌كرد و كينه سختي از آنان بر دل داشت و پيوسته نسبت به آنان بدگمان بود و آنان را متهم مي‌كرد... . كار بدرفتاري متوكل نسبت به علويان در حدي بود كه هيچ يك از خلفاي عباسي با آنان چنين رفتاري نكرده بودند.»(1)
و نيز مي‌نويسد: «در دوران حكومت واثق، فرزندان ابوطالب در سامره جمع بودند و در رفاه به سر مي‌بردند ولي در روزگار متوكل همگي پراكنده شدند.»(2)
محمد بن علاي سراج به نقل از بحتَري مي‌گويد: « در مَنْبِج(3) نزد متوكل بودم كه مردي از فرزندان محمد حنفيه بر او وارد شد. متوكل بدون اعتنا به او با وزيرش، فتح بن خاقان، گفت‌وگو مي‌كرد. چون مدت ايستادن آن جوان به درازا كشيد و در اين مدت متوكل به او توجهي نكرد، جوان به خشم آمد و گفت: اگر مرا به انگيزه ادب كردن احضار كرده‌اي خود با اين رفتارت، بي‌ادبي نمودي، و چنان چه بدين منظور خوانده‌اي كه اطرافيان پست و رذلت بي‌اعتنايي و سبك شمردن تو را نسبت به خاندان من بشناسند با اين رفتارت شناختند. متوكل از سخنان او به خشم آمد و گفت: اگر مسئله خويشاوندي و بردباري نبود، زبانت را با دستم از دهانت بيرون مي‌آوردم و ميان سر و بدنت جدايي مي‌انداختم، سپس رو به فتح‌بن خاقان كرد و گفت: مي‌بيني ما از فرزندان ابوطالب چه مي‌كشيم؟(4)
.
پاورقي
منبعدهمين خورشيد امامت
نويسندهعلي رفيعي
ناشردفتر تبليغات اسلامي قم
سال چاپ1370
صفحه55

/// آخرین گزیده‌ها