// گزیده های معارفی / سیره

هيبت و شكوه امام هادي(ع)

عنوانهيبت و شكوه امام هادي(ع)
سيرهشكوه و جلال و هيبت امام هادي(ع) چنان بود كه همگان، از دوست و دشمن تحت تأثير آن قرار مي‌گرفتند و در برابرش سر تعظيم فرود مي‌آوردند. محمد بن حسن اشتر علوي در اين‌باره مي‌گويد: من با پدرم در بيرون كاخ متوكل با جمعي از مردم ايستاده بوديم كه ناگاه ابوالحسن، امام هادي(ع) تشريف آوردند. تمام مردم براي احترام و بزرگداشت آن حضرت، از اسب پياده شدند، تا اينكه آن بزرگوار وارد قصر شد. بعضي در اعتراض نسبت به احترام به مقام امام گفتند: چرا ما بايد براي اين پسر بچه از مركب پياده شويم؟ او نه شرافتش از ما بيشتر است و نه بزرگسال‌تر از ماست. به خدا سوگند، وقتي كه بيرون آيد، از مركب پياده نمي‌شويم.
ابوهاشم جعفري در پاسخ آنها گفت: به خدا سوگند كه شما با كوچكي و خواري براي او پياده خواهيد شد.
تا اينكه امام بيرون آمد، صداي تكبير و تهليل بلند شد و همگي به احترام او از اسب پياده شدند. آن گاه ابوهاشم رو به آنان كرد و گفت: «آيا شما نبوديد كه تصميم داشتيد به احترام او از مركب پياده نشويد؟» گفتند: «به خدا سوگند، ما بي‌اختيار از مركب‌ها پياده شديم.»(1)
به راستي هيبت و شكوه امام دل‌ها را پر مي‌كرد. منشأ‌ اين شكوه و جلال، قدرت و سلطنت نبود، بلكه اطاعت خدا و تقوا بود، و هر كس به هر اندازه از ذلت نافرماني خدا خارج شود و به عزت اطاعت او داخل گردد، هيبت و جلال و محبت در دل مردم پيدا مي‌كند و خدا علاقه و محبت او را در دل ديگران قرار مي‌دهد.
پاورقي
منبعتحليلي از زندگاني امام هادي(ع)
نويسندهباقر شريف قرشي
مترجم/مصححمحمد رضا عطايي
ناشركنگره جهاني حضرت رضا(ع)
سال چاپ1371
صفحه33

/// آخرین گزیده‌ها