// گزیده های معارفی / سیره

علم حضرت عباس (ع)

عنوانعلم حضرت عباس (ع)
سيره حضرت ابوالفضل عليه السلام كه برخوردار از استعدادي شگرف و قابليّتي عظيم براي گرفتن معارف الهي بود، نزد استادي درس فرا گرفت كه منبع علم الهي و يگانه وارثِ علوم حضرت ختمي مرتبت صلي الله عليه و آله، و هم يگانه روزگار در نشر معارف ربّاني و تعلم اخلاق فاضله و نشر احكام اسلام و زدودن تيره ابرهاي جهل و وهم بود. آري، در جائي كه اميرالمؤمنين عليه السلام برخي از اصحاب خود را چنان پرورش مي‌داد كه به اسرار و رموز عالم هستي، و از جمله به علم منايا و بلايا (سرگذشت افراد و شناخت هنگام مرگ آنان) آگاه مي‌شدند ـ كه از آنانند حبيب بن مظاهر، ميثم تمار، رُشَيد هَجَري و كميل ـ آيا معقول است كه نور چشم و پاره جگر خود را از علوم خويش بي‌بهره گذارد؟ يا اينكه سرور ما عبّاس عليه السلام قابليت و استعداد آنها را نداشته است؟! نه به خدا قسم! مولاي متقيان (ع) از افاضه علوم خود براحدي از شيعيانش كه توان پذيرش آن را داشت، دريغ نمي‌ورزيد تا چه رسد به پاره هاي تن و فرزندانش و نه اينكه ديگران كه خوشه چين علم حضرتش بودند از استعداد و قابليّت بيشتري از جگرگوشه گانش بهره داشتند. اينجاست كه مبدأ فياض فيض و محلّ قابل و پذيراي افاضه با يكديگر التقا پيدا نموده و موانع وصول هم برطرف شده است، و همين دليل بر اين است كه عبّاس (ع) صاحب يقين و جايگاه انباشته علم و از راسخان در علم است.
منبعسردار كربلا حضرت ابوالفضل العباس (ع)
نويسنده سيدعبدالرزاق موسوي المقرّم
صفحه192

/// آخرین گزیده‌ها