// گزیده های معارفی / سیره

حضرت عباس(ع) در دوران سكوت اميرالمؤمنان (ع)

عنوانحضرت عباس(ع) در دوران سكوت اميرالمؤمنان (ع)
سيرهپس از رحلت پيامبر گرامي اسلام(ص) خلافت از مجراي اصلي خود منحرف شد. امام علي(ع) از حكومت بر مردم كناره گرفت و بيش از دو دهه سكوت اختيار كرد. ايشان كه بدون دخالت مستقيم در امور سياسي، اوضاع را زير نظر داشت، مي‌فرمايد: با خاري در چشم و استخواني در گلو، شكيبايي پيشه ساختم(1) او بردباري و سكوت را شيوه خويش قرار داده بود، مانند كسي كه خار در چشم دارد و نمي‌تواند پلك بزند، پس بايد ديدگانش را باز نگهدارد و هم‌چون كسي كه استخواني در گلو دارد، پس توان سخن گفتنش نيست. اين كنايه، اوضاع آن روزگار را به زيبايي ترسيم مي‌كند. از امام صادق(ع) پرسيدند: (چرا امام علي(ع) اين قدر سكوت كرد و در مسائل سياسي جامعه دخالت نكرد؟) ايشان در پاسخ فرمود: (از ترس اينكه مردم كافر شوند)(2) نارضايتي‌ها در زمان خلافت عثمان به اوج خود مي‌رسد و سرانجام به قتل او مي‌انجامد و امام علي(ع) به خلافت مي‌رسد.(3) عباس(ع) كه در اين هنگام نوجواني پرشور بود، فساد، تبعيض، قوميت گرايي و حق كشي‌ها را مي‌بيند و در محضر پدر خويش، راه مبارزه، حق طلبي و باطل ستيزي را مي‌آموزد. با به خلافت رسيدن پدر، كم كم آنها را به كار مي‌بندد و آماده روزي مي‌شود كه رو در رويِ ستم پيشگي بايستد.
پاورقي
منبعچشم در چشم فرات
نويسندهابوالفضل هادي‌منش
ناشرانتشارات خادم الرضا(ع)
محل چاپقم
سال چاپ1386
نوبت چاپاول
صفحه73

/// آخرین گزیده‌ها